انسان در تاریکی فرو رفنه و تنها راه نجات او خدا است

پس خدا را به یاد بیاوریم تا از تاریکی گناهان بیرون بیاییم

به امید روزی که همه رستگار شویم

و یادمان باشد که به خاطر وجود همان یک نور است که ما هستیم

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست امتحان ریشه هاست ریشه هم هرگز اسیر باد نیست زندگی چون پیچک است انتهایش میرسد پیش خدا

گاهی سرم را بالا می گیرم تا آسمان مرا فراموش نکند تا ابرها بدانند که وقت باریدن است تا پرنده ها ببینند همزاد اسیرشان را ... و می گریم تا زمین بداند که من از جنس ابرم نه خاک